05:38Reisverslag
Martijn,
23 juli 2008
Rwanda
, Kigali
Het bezoek aan een genocide memorial is het meest gedenkwaardige aan mijn bezoek aan Rwanda afgelopen week. Samen met Steven kwam ik donderdag na een busrit van 8 uur aan bij de grens tussen Oeganda en Rwanda. Daar werden we opgewacht door de douane (elke reistas wordt doorzocht op de aanwezigheid van plastic zakjes, die verboden zijn in dit brandschone land) en door Vicent, een Rwandese zakenman die we in het hostel in Oeganda hebben leren kennen. In Kampala had hij zijn indrukwekkende genocide verhaal vertelt (hele familie afgeslacht door de bevriende Hutu-buurman, hij is ontkomen door een gat in de grond te graven en daar 5 nachten door te brengen), maar ook vertelt over zijn zaken, zijn enorme hoeveelheid geld en over zijn land. We waren van harte welkom en hij zou ons wel een paar dagen rondleiden, hotel en visum betalen en ons mee uit eten nemen. Natuurlijk namen we deze belofte met een korreltje zout, hoe kan een Afrikaan dit allemaal regelen voor twee Westerlingen? Maar goed, om een lang verhaal kort te maken: hij stond bij de grens. Betaalde onze visa. Nam ons mee uit eten. En gaf geld voor de eerste twee nachten in een goed hotel. Totale kosten: 500 dollar. Deze kerel is onze held, vooral omdat hij er niets voor terug hoeft. Natuurlijk hebben wij hem direct in Nederland uitgenodigd en mogen wij hem daar een paar dagen verwennen, maar hij heeft onze Rwanda ervaring sterk verreikt.
Met Vicents eigen auto zijn we op safari gegaan. Na een paar minuten viel de uitlaat er al bijna af en aan het eind van de dag had hij spijt van zijn uitnodiging. Zijn voorraampjes gaan niet meer dicht en lichten zijn kapot. Dit zijn kleine reparaties, maar niet als je bedenkt dat zijn auto een BMW is die alleen in Kampala gerepareerd kan worden: juist, 7 uur rijden met eigen vervoer. De safari stelde echter weinig voor (Rwanda blijft het land van de berggorilla’s, te bezoeken á 500 dollar voor een uurtje) en we hebben niet veel meer gezien dan wat giraffen, zebra’s en nijlpaarden. Ook hebben we een privé-tochtje gehad door de heuvels naar Lake Kivu. Waar we tijdens de safari de grens met Tanzania bijna konden aanraken, is dit meer gelegen op de grens met Congo. Vicent wilde echter niet naar de grens vanwege privé redenen. Wel heerlijk gezwommen (Vicent als een hondje dat een bal uit het water haalt) in het meer en genoten van de adembenemende vergezichten.
Deze adembenende vergezichten komen ook voor in de film Hotel Rwanda, een film die gaat over de genocide waar ik dit verhaal mee begon. Tijdens de gruwelijkheden van 1994 zijn meer dan een miljoen Tutsi’s afgeslacht door de Hutu-meerderheid. Waar Hitler gaskamers gebruikte en Stalin burgers dood liet gaan in de Siberische kou, hebben de Hutu’s binnen drie maanden meer dan een miljoen mensen vermoord met blote handen. De slachtoffers zijn in beerputten en latrines gegooid, verkracht door mensen met HIV, met messen, hamers en knuppels bewerkt en doodgemarteld. Vaak was de buurman die je al twaalf jaar kent betrokken bij de gruwelijkheden en moesten de mannen en kinderen toekijken hoe de vrouwen onder handen werden genomen. Om de gehele generatie uit te roeien moesten jonge kinderen hun vriendjes en vriendinnetjes van school vermoorden. De gelukkigen stierven binnen enkele minuten, de pechvogels werden afgeranseld en enkele dagen later pas echt afgemaakt. De velen die dachten veilig te zijn in het Huis van God (de Kerk) waren er misschien nog wel het ergst aan toe en hebben zwaar geleden. Er is een gedenkplaats waar de lichamen nog te vinden zijn zoals achtergelaten in 1994. De meeste daders zijn naar Congo en Tanzaia gevlucht en nooit veroordeeld. Het erge is dat de VN alles had kunnen voorkomen, maar de struisvogelpolitiek heeft toegepast in de maanden voor de genocide. De Belgen hebben de rassenhaat zelfs aangemoedigd tijdens hun koloniale overheersing. Maar hoe hebben wij gehandeld in Indonesië en Suriname? Ieder land heeft bloed aan zijn vingers.
Tot zover mijn relaas over Rwanda. Zeer indrukwekkend, dit land met de duistere geschiedenis, maar ook een land dat on-Afrikaans aandoet: veel politie, geen rommel op straat, goede doktoren. Helaas heeft een kleine ziekte mij genoodzaakt eerder dan gepland naar Kampala terug te keren. Eind deze week ga ik echter nog een paar dagen het land in en dan land ik volgende week zaterdag alweer op Brussel Airport. Tot gauw in Nederland en wederom bedankt voor het lezen van mijn dagboek en alle reacties. Wie weet waar ik volgende keer vandaan schrijf…
Wil je Martijn in Rwanda bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl Reageren op bovenstaand reisverslag
Reacties op bovenstaand reisverslag
23 juli 2008
Heftig verhaal man! Maar... ook zeer vreemd dat je daar in eerste instantie niets van ziet. Ik hoorde al van een andere kerel dat de overheid daar zeer goed bezig is en bijvoorbeeld een goede ruimtelijke ordening probeert op te zetten, zonder financiële hulp en met behulp van Westerse bedrijven! Klinkt allemaal goed dus voor de toekomst, maar die littekens die nog op alle generaties zitten, haal je niet zomaar weg. Kijk maar naar onze eigen Nederlandse relatie met de Duitsers bijvoorbeeld, of de Molukkers met de Nederlanders. Interessante materie dus. Groetjes en tot snel voor de varkenshaas!!
23 juli 2008
jeetje man, jij maakt wat mee zeg. wat een indrukken zal deze reis achterlaten bij jou.
Hoop dat je 'kleine ziekte'ook inderdaad klein zal zijn! beterschap.
groetjes van je trouwe fan!
23 juli 2008
Hoi Martijn,
Wat een verhaal!
Beterschap en hopelijk kan je nog een berichtje schrijven voor je weer in dit kikkerlandje bent...
Groetjes van je oom E.
24 juli 2008
Hee Martijn, volgens mij heb jij gewoon een neus voor mooie of interessante plekken. Je verhalen klinken ook deze keer allemaal weer heel bijzonder. Drie dagen na jou kom ik weer terug van het shop-verslaafde Singapore. Volgens mij zit er een wereld van verschil tussen ons nu
Veel plezier nog even!
Groetjes Dorien
24 juli 2008
hallo martijn
weer een kippevel verhaal,wat doen wij mensen elkaar toch aan op deze aardbol!
ik heb een vriendin die een aantal jaar geleden via de memisa in rwanda is geweest en herken je verhalen!
het maakt je klein,nietig en machteloos aan de ene kant ,hopelijk aan de andere kant strijdvaardig om toch ook op jouw manier een steentje bij te dragen.
mocht vicent ooit naar nederland komen, zou ik graag met hem kennismaken en is hij hier van harte welkom.
dit zijn de beschermengelen die we altijd nodig hebben en die er gelukkig in de loop van de geschiedenis ook altijd geweest zijn.
hier wordt het nieuws beheerst door de arrestatie van radovan karadzic, een zelfde soort verhaal, iemand die de dood van velen op zijn geweten heeft en nog geen spijt heeft getoond.
op dit moment hebben weer veel mensen daar door hun herbelevingen last van, het volk zelf maar ook de nederlandse militairen die daar geweest zijn en daarmee ook hun gezinnen.
het blijft dus maar doorgaan en generatie op generatie blijven dit littekens op een mensenziel.
bij een amputatie ga je voor een prothese, bij zielepijn is er geen andere oplossing dan door het verdriet te gaan en je best te doen om niet verbitterd achter te blijven en met de dag te leven.
ik kreeg via marja bericht dat je bloedwaarden weer "normaal" zijn , ben blij dit te horen, zo kun je straks onze hollandse zomer weer aan.
ik wens je nog een paar goede dagen daar en een warm welkom in nederland.
ik kijk uit naar de foto's.
jacqueline,wouter en mirjam
24 juli 2008
Beste Martijn,
Ieder land en overheerser heeft zijn eigen achtergronden die meestal niet mooi zijn. Dat mensen elkaar om niets het leven zuur kunnen maken komt overal voor ook in Nederland.
We hebben met zeer veel interesse je verhalen gelezen en zien je na komend weekend graag in direkt kontakt terug om je belangrijkste herinneringen en foto's te horen en te bekijken.
Groeten, Ton en Jos en nog een goede vliegreis.
24 juli 2008
Tja Mart, wederom een indrukwekkend verhaal waardoor blijkt dat het leven je niet zomaar voorbij gaat. Misschien leer je hier iets van en in ieder geval leer je te relativeren. Wij zijn in het Westen rijk en hebben het goed, hoe zouden wij reageren op al deze gebeurtenissen?
Ik ben ervan overtuigd dat het leven meer biedt dan allen maar werken en geld uitgeven. Hopelijk vind jij ook je pad in dit leven. Kus van je M
24 juli 2008
hee hepi, wat schrijf je toch altijd boeiende stukken! heftig/indrukwekkend zeg..
beterschap en fijne laatste dagen nog! groetjes uit het warme en fijne marokko
26 juli 2008
Hoi Tijn,
het is bijna zover. Je bent dan weer terug in dit, vergeleken met daar, saaie land. Gelukkig is het weer wat beter geworden!
Toen ik van mama het ziekte-verhaal hoorde ben ik wel geschrokken hoor. Jij kan ook nooit eens gewoon normaal iets ondernemen he. In Sri Lanka moest je ook al een ziekte lijden!
Je verhalen waren indrukwekkend en dusdanig uitgelegd dat wij ons fantasie erop los kunnen laten gaan.
Door de vele reacties te lezen, zijn mensen trots op alles wat je hebt meegemaakt.
En zoals mam al heeft geschreven; ik hoop dat hier uit alle reizen iets leert en mee neemt naar ons. Misschien kan je ons bepaalde rituelen of normen en waarden wel bijleren in huis!
Ik heb genoten van je verhalen, maar van mij mag je nu weer gewoon thuis komen.
Geniet van je laatste week en neem alle geuren, kleuren, objecten en mensen nog even goed in je op!
Dikke knuffel en veel liefs van mij!
30 juli 2008
Pak je kans om dit verhaal met meer mensen te delen man, dr zit een emo-schrijver in je die een column verdient in kwaliteitsochtendblad 'Algemeen Dagblad'! Toodles (noodles? op de 6e aug?) Mark
4 augustus 2008
Ook weer bijna terug Mtijn? Mooi verhaal.. Indrukwekkend is het zeker. Ben benieuwd naar je verdere belevenissen. We hebben nog heel wat Afrika verhalen uit te wisselen samen!
Oh en die noodles op 6 aug doe ik ook mee.
Tot gauw! xxx
20 november 2008
Tinus!
Volgens je waarbenjij.nu-status zit je nog steeds in Rwanda... Oja, check de site, hij is af: http://www.vorpommern.de/nederlands.html .
Groeten!
Menu
Profiel
| Sri Lanka 2006/2007 | (2006) |
Fotoboek
Blijf op de hoogte
Ja, ik wil direct een e-mail ontvangen na elk nieuw reisverslag!
Mijn e-mailadres:
Via je mobieltje op de hoogte blijven van elk nieuw reisverslag? Stuur een sms
START FOLLOWING MARTIJNSPAAN ON
naar 1008.
(€ 0,55 p.o.b. max.1 per dag. Lees de voorwaarden)
Dit dagboek heeft in totaal 34948 pageviews en is onderdeel van WaarBenJij.Nu